Een avond vol herinneringen en herrie: Reünie LMC brengt oud-klasgenoten weer samen

Hij werd weleens de mond gesnoerd door leraar Hans Janmaat, schreef strafregels tot hij erbij neerviel en vond tussen de schoolbanken de liefde van zijn leven. Op de reünie van het Lodewijk Makeblijde College (LMC) komt voor Wim Hoonhout, Rijswijker in hart en nieren, alles samen: herinneringen, muziek én zijn José. “Het LMC zit in mijn DNA.”

“Alsof de tijd even had stilgestaan.” Zo omschrijft Wim Hoonhout de reünie van het Lodewijk Makeblijde College (LMC), afgelopen zaterdag in het paviljoen Te Werve. Samen met zijn vrouw José – die hij op school leerde kennen – was hij erbij. “We hebben er allebei van 1975 tot 1982 op gezeten. De mooiste, maar ook de spannendste jaren van m’n jeugd.”

De reünie was een initiatief van onder meer oud-docent Loek Bosman, die een indrukwekkend herinneringsboek samenstelde, boordevol foto’s, interviews en anekdotes. “Een naslagwerk waar je ú tegen zegt,” zegt Wim. “Hij heeft echt zijn ziel en zaligheid erin gestoken. Bij het openslaan kwam alles weer boven.”

In het bomvolle paviljoen troffen oud-leerlingen en leraren elkaar weer. De sfeer? “Ongelooflijk warm. Je herkent mensen soms pas na een tweede blik, maar dan… die klik is er meteen weer. De muziek van OMD en Gruppo Sportivo deed de rest.”

Geschiedenis leraar Hans Willers en De Leede docent Engels

Janmaat
Niet alle herinneringen zijn zoet. Wim denkt terug aan maatschappijleraar Hans Janmaat – de latere politicus van de Centrumpartij. “Ik noem hem weleens de Geert Wilders van toen, maar dan de lightversie,” zegt Wim. “We botsten stevig tijdens de les. Ik had al jong een sterk rechtsvaardigheidsgevoel en ging niet zomaar mee in zijn gedachtegoed. Mijn vader heeft zelfs nog een brief gestuurd naar de school omdat hij zich zorgen maakte over zijn manier van lesgeven.”

Ondanks die confrontaties was het LMC voor Wim een bepalende tijd. “Je leert daar wie je bent. En ja, ik heb ook flink wat strafregels moeten schrijven. Maar het heeft me gevormd.”

José
En dan is er natuurlijk José. Al ruim veertig jaar zijn ze samen, sinds die eerste jaren op het LMC. “Zonder die school had ik haar nooit ontmoet. Dat maakt het extra bijzonder. Er zijn meer liefdes en vriendschappen die daar begonnen zijn en die nog steeds standhouden. Dat zegt alles.”

Na een avond vol verhalen, muziek en herinneringen kijkt Wim met een grote glimlach terug. “Het LMC was meer dan een school. Het was een levensfase, een fundering. En die avond? Die voelde als thuiskomen.”