Column: Stairway to heaven

We zijn net op visite geweest bij mijn schoonouders en ik sta kort op adem te komen in het trappenhuis. Het is hetzelfde gebouw waar mijn opa en oma vroeger woonden, toen zij nog leefden. Enkele jaren geleden verhuisden mijn schoonouders naar Den Haag en kwamen precies in dit gebouw te wonen.

Telkens als ik de entreehal binnenstap komt de geur van vroeger me tegemoet. Een geur die me terugbrengt naar mijn kindertijd: op visite gaan, bakjes met chips en een doos vol knopen om mee te spelen. Oma op haar stoel naast de vaste telefoon en opa die opspringt om ons vol enthousiasme te begroeten bij binnenkomst.

Ik betrap mezelf erop dat ik nog steeds het oude spelletje speel. Net als vroeger met mijn vader: de één neemt de trap en de ander de lift. Wie is er eerder? Natuurlijk niet zonder op elke etage op de liftknop te drukken om het een beetje te saboteren. Vroeger was het tot de derde etage, nu tot de twaalfde. Dat verschil is fysiek te merken. Zowel door het toegenomen aantal treden als de jaren die meetellen.

Hoe ouder ik word, hoe voller de schatkist aan herinneringen. Het zit ‘m vaak in de kleine dingen. In een liedje op de radio, een geur in de gang of een spelletje dat je je plots herinnert. Misschien wilde ik daarom laatst zo graag een platenspeler. Niet omdat het handig is, ik moest er aardig wat bezwaren voor trotseren, maar omdat het een bepaald gevoel geeft. Niet alles on demand en geen knop om naar het volgende nummer te gaan.

Gewoon een plaat uitzoeken, omdraaien, met aandacht behandelen en bewust luisteren. Dát is een beleving. Dus struin ik tegenwoordig kringloop- en platenwinkels af, op zoek naar “oude” pareltjes. Er zit iets in muziek van vroeger, alsof elk nummer een gevoelige herinnering in zich draagt.

Vergankelijkheid zit in alles. In mensen die er niet meer zijn, kinderen die veranderen, plekken die ooit zo vertrouwd waren. Maar sommige dingen blijven bestaan. In een spel, geur of muziek. Gelukkig hebben mijn ouders hun erfgoed goed bewaard: een kist vol platen. Daarmee kan ik nog wel even vooruit.

Als ik alle trappen vanaf de twaalfde verdieping ben afgedaald en beneden in de hal sta uit te rusten, denk ik: herinneringen blijven. Zolang ik die trap nog op en af kan blijf ik nieuwe maken. Misschien is dat wel de ware “Stairway to heaven”. En anders heb ik altijd de plaat nog.

Sanne van Dooremaal
Coördinator Buurtgezinnen Rijswijk