Column: Waarom ik stem
Wellicht heeft u – net als ik – inmiddels tabak van het oeverloos gekrakeel van de landelijke politici. Hyperactief als het op herverkiezing aankomt. Op tv of radio zijn hun reclame spots te zien en te horen. Debatten, van lijsttrekkers, veelal niet om aan te zien of te horen. Bolstaand van oneliners en mooie wensen, te vaak ook “beloftes” die niet waar te maken zijn en tenslotte elkaar zwart proberen te maken.
Na een hoop geworstel met vage onhaalbare plannen van een ongekend acterende “ik ben beleid”minister, bezweek in twee termijnen het kabinet. Bekend en ervaren met eerder opstappen, verliet de PVV voor de tweede keer voortijdig een coalitie. Niets tot stand weten te brengen op het immigratiedossier; wijzend met de beschuldigende vinger richting NSC “Tegenwerking”.
De tweede wegloper, NSC, stapte dermate abrupt op dat sommigen kamerleden van die partij dat via het nieuwsjournaal moesten horen. Eerst was er veel gedoe rondom hun oprichter, die zich uiteindelijk helemaal terugtrok uit de politiek. Wellicht voor een functie elders?
De directe aanleiding voor hun opstappen was dat hun minister meer actie dan de coalitie wilde ten aanzien van de oorlog in Gaza. Met name de gebeurtenissen rondom de oprichter van die partij en hun niet waargemaakte vernieuwingsplannen, maakt nu dat deze partij gedoemd is net zo snel te verdwijnen als deze gekomen is.
BBB als relatief nieuwkomer, bleef samen met de VVD aan. Maar omdat de slogan “BBB Levert”, absoluut niet is waargemaakt maar wel de 23 miljard heeft “weggeven” die het vorig kabinet had gereserveerd voor o.a. oplossingen voor Boeren in het stikstofdossier, is deze partij gedoemd te worden geminimaliseerd.
De VVD is de enige partij in de coalitie die kan bogen op een lange bestuurlijke ervaring en stabiele deelname aan vele regeringscoalities. Juist deze partij wordt nu geleid door een lijsttrekker in zwaar weer. Maar omdat een partij uit meer bestaat dan een lijsttrekker, is een lijsttrekker geen serieus beletsel om wel of niet op een partij te stemmen. Dat hoort natuurlijk het programma te zijn.
Nu kan het aan mij liggen, maar lijkt het nu meer dan anders op het meer uitvergroten van links versus rechts? De aanhangers van beide “richtingen” weten ons mooi te vertellen waarom het een veel beter is dan het ander. Toch kan ik mij perioden herinneren dat ons land deugdelijk werd bestuurd door coalities van landelijke partijen bestaande uit links, midden en rechts gezamenlijk. Uitersten bestonden toen niet. Dat was natuurlijk wel een prettige bijkomstigheid.
Na een lange periode van een weinig slagvaardige regering is het nu hard nodig dat er een deugdelijk kabinet komt. Een kabinet dat bereid is gezond verstand te gebruiken en samen een werkzaam en stabiel beleid vormt. Een kabinet dat de rit uitzit en dat voor meer rust en veiligheid zorgt. Veiligheid thuis, op straat en in Europa. Een kabinet dat voor betaalbare huizen zorgt en de zorg op een verantwoord niveau weet te houden. Een kabinet dat knopen door hakt over een zinnige aanpak van de stikstofproblematiek, een problematiek die nu onze samenleving “op slot houdt” en komt met een deugdelijk vreemdelingen beleid, waarmee ook de instroom kan worden beperkt. Waarbij voor echte vluchtelingen plaats blijft. Een kabinet dat – desnoods 10 – nieuwe steden bouwt maar dan ook wel zorgt voor meer energie-aanbod door desnoods kernenergie. Want nu al 14000 bedrijven die wachten op aansluiting op elektriciteit is ongehoord. Een kabinet dat er voor zorgt dat grote bedrijven, die aan duizenden mensen werk bieden, niet naar het buitenland vertrekken. En nog veel meer!
En als dat kan – of moet – door een mix van “rechts en links”, dan zij dat zo. Dat kon in het verleden, waarom zou dat nu niet meer kunnen? We zijn links- of rechtsom nu eenmaal een coalitieland.
Kortom, er valt wat te kiezen.
Ik ga niet protesteren of “strategisch” stemmen maar stem gewoon op een partij die zijn verantwoordelijkheden kent en dat in het verleden ook heeft laten zien. Ik stem op de partij van mijn voorkeur.
Dick Jense
