Column: Bureaucratie

Je hebt bij de laatste landelijke verkiezingen als vrijwilliger op stembureau De Schilp gewerkt en tot laat in de avond stemmen geteld. Check en dubbel-check. Kom je laat en moe naar buiten om met je auto snel naar huis te gaan; boete onder je Ruitenwisser. “Beschikking” zoals dat deftig heet. Dan heb je vanzelfsprekend enorm de pest in.

Want zo’n boete is, als je ongeoorloofd op een gehandicaptenplaats geparkeerd staat, niet kinderachtig. Met zulk asociaal gedrag kan ik daar helemaal geen medelijden mee hebben. Ware het niet dat betrokkene in het bezit is van een zogenaamde gehandicaptenparkeerkaart. Het overkwam Henk.

Een ijverige (daar is niks mis mee!) parkeercontroleur trof geen gehandicaptenparkeerkaart aan op het dashboard van Henk z’n auto. En dat hoort wel als je zo’n kaart gebruikt. Waarschijnlijk was de kaart bij het sluiten van het portier van het dashbord gevallen, hij bleek onder het dashbord van de bijrijdersstoel te liggen. Henk belt snel met het stadhuis maar vangt daar in eerste instantie bod. Daarvan is hij erg ontdaan. Boos ook. Ik kan mij dat tenminste goed voorstellen.

Nu wil het geval dat ik Henk persoonlijk ken en stuur ik, op zijn verzoek, een vriendelijk mailtje naar het stadhuis met tekst en uitleg. Binnen 2 dagen kreeg Henk bericht terug. “De kaart was niet zichtbaar aanwezig dus heeft u deze boete gekregen.” Van dit antwoord breekt mijn klomp. Want dat wisten we al. Zo weinig inschikkelijkheid? Zo weinig inlevingsvermogen? Of zo weinig inzicht in hun eigen technische mogelijkheden? Want het navolgende is het geval.

Sinds januari 2019 werkt een scanauto in Rijswijk. Die auto scant alle auto’s. Ook die op invalidenparkeerplaatsen. Deze auto controleert automatisch of er betaald is en ook of er een (gehandicapten)parkeervergunning aanwezig is. Dit gaat via de scan van het kenteken. Mocht de scan niet direct een geldige vergunning of GPK(!) vinden, wordt een parkeercontroleur gestuurd om de auto handmatig te controleren. En hier gaat het dus verkeerd! Kennelijk ontbreekt de wil of het besef om dit andersom ook even te doen: Visueel treft controleur geen kaart aan, dan raadpleeg je toch even de database zou je zeggen?

Dat moet geen enkele moeite zijn. De kaart behoort geregistreerd te staan. En als dat niet het geval is dan ligt dat niet aan de houder van die kaart maar komt dat door onzorgvuldigheid van de instantie die deze kaart heeft verstrekt. En dat is in dit geval dan de gemeente Rijswijk. In elk geval kom je als burger ongewild in een bureaucratische molen terecht. Henk belt en mailt een aantal malen en wordt beloofd teruggebeld te worden. Omdat hij niets hoort stuurt hij maar weer een e-mailbericht en dan komt keurige e-mail terug. Betrokkene heeft zijn collega e-mail gestuurd. “Als ik meer weet bel ik u terug maar dat kan wel enkele dagen duren.” En zo is er nu anderhalve week voorbij waarbij het erg moeilijk is gebleken de beschikking in te trekken.

Ik zie de bui al hangen. “Helaas, het verbaal zit al in de procedure en daar kunnen we nu niets meer aan doen. ”Dan mag Henk zo’n 500 euro van zijn AOW aan justitie overmaken. Daarna kan hij officieel bezwaar maken. En dan zal de rechter, overwegende het feit dat er wel een vergunning is en dat deze via het kenteken ook had kunnen worden bevestigd, nog 1 ding doen; seponeren.

Vervolgens mag Henk een tijdje handenwringend op terugbetaling van zijn geld wachten. En dit had bij snel adequaat en logisch handelen eenvoudig kunnen worden voorkomen.

Ik denk niet dat men bij het Justitieel Incassobureau op veel meer van dit soort zaken zit te wachten. Onnodige bureaucratie.

Dick Jense ‎