Column Petra Mast – Weer met elkaar in verbinding – Stadsgesprek Rijswijk

Om kwart voor zeven stap ik het Huis van de Stad binnen. Buiten is het donker maar binnen is het warm en licht. Het is de avond van het eerste Rijswijkse stadsgesprek. Op de website las ik de uitnodigende vraag: “Voel jij je welkom, gehoord en thuis in onze stad? Of vind je dat het beter kan?” Die zin alleen al raakte iets in mij. Want wie wil zich nu niet welkom voelen?

Bij binnenkomst worden we hartelijk ontvangen. Koffie, thee, iets lekkers, kleine gebaren die meteen groots voelen. Dertig Rijswijkers zijn hier vanavond samen. Dertig mensen met hun eigen verhaal, hun eigen achtergrond en hun eigen hoop. Om zeven uur mogen we de raadszaal in. Wethouder Gijs van Malsen heet ons welkom en vertelt dat dit stadsgesprek een samenwerking is tussen de gemeente Rijswijk en de Stichting voor Inclusie en Discriminatiebestrijding. Inwoners, organisaties en partners zijn
uitgenodigd om ervaringen te delen over inclusie, sociale (on)veiligheid en samenleven. Niet praten over elkaar, maar met elkaar.

Daarna neemt Iskander Abspoel van de stichting ons mee in een indrukwekkend verhaal. Sinds 2010 is de gemeente verplicht ondersteuning te bieden bij discriminatie. In 2024 is Discriminatie.nl opgericht, waar iedereen melding kan maken. De stichting luistert, ondersteunt bij aangifte, verwijst door en geven trainingen op scholen. Maar wat vooral blijft hangen, is de kern:
Inclusie is niet uitsluiten. Inclusie is uitnodigen.
Discriminatie ontstaat vaak uit angst voor het onbekende, het beschermen van een
bevoorrechte positie of het zoeken van een zondebok. En toch en dat vond ik zo
hoopgevend, kunnen we zelf ook zoveel doen:

• Elkaar liefdevol corrigeren.
• Nieuwsgierig zijn naar wat we niet kennen.
• Kritisch blijven op wat we horen en lezen.
  

Na de pauze, met heerlijke hapjes, gaan we met elkaar in gesprek. In duo’s en kleine groepjes. Over je thuis voelen, veiligheid en over wie wel en wie niet meedoet in Rijswijk. Er ontstaan echte gesprekken. Soms schurend en soms ontroerend, maar altijd oprecht. Aan het einde worden er prachtige ideeën gedeeld. Over buurtinitiatieven, groene ontmoetingsplekken met bankjes en moestuintjes. Samen muntthee maken. Internationale kookworkshops. Meer actieve wijkcentra en maatjesprojecten. Niet groots en ingewikkeld, maar juist klein en menselijk. Want verbinding ontstaat niet in beleidsstukken, maar tussen mensen.

Wat mij het meest raakte, was deze zin: “Zolang niet iedereen de vrijheid heeft om zichzelf te zijn, heeft niemand die vrijheid.” Dat is voor mij de kern. Zolang racisme en discriminatie bestaan, hebben we werk te doen.​ Maar vanavond voelde niet zwaar. Het voelde hoopvol. Alsof we samen een klein lichtjes
aanstaken in de stad. Voor mij betekent diversiteit: je goed mogen voelen bij alle verschillen tussen mensen. Op welk vlak dan ook. Met begrip en met ruimte voor de ander en met respect. En vooral met
nieuwsgierigheid.

Ik liep het Huis van de Stad weer uit met een warm hart. Omdat ik voelde: We zijn misschien verschillend, maar we willen allemaal hetzelfde. Gezien worden. Gehoord worden en ons thuis voelen.​

Petra