Dickens Feest in Oud Rijswijk: Een Avond vol Verwondering - Column

Vrijdagavond was het eindelijk zover: het winkelcentrum van Oud Rijswijk had zich gehuld in een magisch kerstsprookje, rechtstreeks uit de tijd van Charles Dickens. Zodra Marianne en ik de Herenstraat inliepen, voelden we het meteen, een zachte rilling van verwachting en een tinteling in de lucht die je alleen voelt wanneer iets bijzonders op het punt staat te beginnen. Het was alsof de tijd even vertraagde en ons uitnodigde om binnen te stappen in een wereld vol nostalgie en warmte. Dit zou een avond worden die ons hart zou veroveren.

De Grote Kerstparade trapte het feest met trots af. Schitterende dansers van Balletstudio Marijke de Roo leken haast te zweven door de straat, hun vlinderjurken fonkelend als vallende sterren die even waren neergedaald om deel uit te maken van het feest. Kinderen keken ademloos toe, volwassenen kregen een glimlach die ze misschien al even niet meer hadden gevoeld. En precies om zeven uur werd de prachtige kerstboom op het plein voor de oude kerk ontstoken door de burgemeester en het College van B&W. Dat moment, het voelde alsof heel Oud Rijswijk samen even de adem inhield. Een zucht van licht, warmte en saamhorigheid trok door de menigte. Betovering was het enige juiste woord.

Precies vandaag vierde Huri Sahin dat ze drie jaar burgemeester van onze mooie stad Rijswijk is. Stralend stond ze daar, zichtbaar geraakt, trots om samen met iedereen opnieuw het Dickens Festijn te vieren vol liefde, verbinding en het soort gemeenschap dat je alleen voelt wanneer mensen echt naar elkaar omkijken.

Daarna slenterden Marianne en ik langs de kraampjes van de kerstmarkt, op zoek naar kleine schatten en gezelligheid. We vonden de leukste kerstengeltjes van Bij Tas en kochten een prachtige, zelfgemaakte kerstkrans van Monica Lucassen. Een warm cadeau voor mijn ouders.

Overal om ons heen werd gelachen, gegroet en geholpen. Het was alsof de hele straat een groot, vriendelijk huis was waar iedereen welkom was. Zo hoort kerst te voelen dacht ik.

Voor het museum had Museum Rijswijk een knusse kraam ingericht, waar we ons mochten warmen aan dampende chocolademelk met een wolk van slagroom en aan verrukkelijke erwtensoep die rook naar traditie en thuis. De geur van kaneel, dennennaalden en winter hing in de lucht, vermengd met het geluid van vrolijke stemmen. Puur geluk, gevangen in een kopje en een moment.

Omringd door kraampjes, lichtjes, kindergezichten vol verwondering en volwassenen die even hun zorgen vergaten, werden we ondergedompeld in een Victoriaanse droom. Live muziek vulde de straten, kerstkoren zongen alsof ze de sterren zelf wilden laten schitteren. Hier en daar danste iemand spontaan mee en overal voelde je dat mensen elkaar vonden met een groet en een lach.

Marianne en ik liepen daar, arm in arm, pratend over van alles en niets, vriendinnen tegenkomend, verhalen uitwisselend en herinneringen makend zonder dat we het doorhadden. We genoten. Van elkaar, van de sfeer en van het moment dat ons even optilde boven de drukte van alledag. Natuurlijk brachten we de kerstkrans nog gezellig even langs bij mijn ouders in Cardia Onderwatershof, waar ook daar de kerstwarmte ons tegemoet kwam.

Oud Rijswijk was die avond niet zomaar een plek.
Het was een warm hart in de winter.
En wij mochten er middenin staan.

Petra Mast