Column – Petra Mast: Oliebollen & Omhelzingen – Oudejaarsfeest bij Ton’s Muziekcafé Herenstraat

De Herenstraat had die typische oudejaarsblik: net iets drukker, maar ook iets zachter. Mensen met tassen vol goede voornemens, fietsen nonchalant tegen gevels geleund en die lichte geur van poedersuiker die je vanzelf naar binnen lokt. Naar Ton’s Muziekcafé, natuurlijk.

Binnen was het warm. Niet alleen door de kachel, maar vooral door de mensen. De deur ging open en dicht, en met elke nieuwe bezoeker leek er een lach bij te komen. Op de bar stonden schalen met oliebollen licht krokant en royaal bestoven, alsof ze wisten dat ze vandaag meer waren dan een traktatie. Ze waren een excuus om te blijven hangen.

Ik had afgesproken met Lucinda en achterin vonden we nog net een tafeltje. We bestelden glühwein, die heerlijk smaakte bij de oliebollen. Buiten werd het langzaam donker en binnen werd het steeds knusser.
Er werd geproost. Op het afgelopen jaar. Op 2026 en op elkaar.

“Neem er nog één,” zei iemand, terwijl hij me een oliebol in de hand duwde. We kenden elkaar misschien niet bij naam, maar op oudejaarsmiddag doet dat er niet toe. Hier ben je gewoon samen. Veel mensen herkenden me van B&B Vol Liefde. Ik ben eraan gewend, het hoort er inmiddels een beetje bij.

Gesprekken sprongen van tafel naar bar. Over wat in 2025 was gelukt, wat niet zo goed was gegaan en wat volgend jaar vast anders zou gaan. Iemand begon een verhaal dat halverwege werd overgenomen door een ander, zo’n verhaal dat alleen groeit als er gelachen wordt. De tijd leek even stil te staan.

En dat is het mooie van Ton’s Muziekcafé op oudejaarsdag. Geen groot feest, geen spektakel. Maar een verzameling kleine momenten: een knikje, een omhelzing en een gedeelde oliebol. Het gevoel dat je, al is het maar voor even, precies op de juiste plek bent.

Toen we weer naar buiten liepen, zat er nog wat poedersuiker op mijn jas. Ik liet het zitten. Sommige sporen neem je graag mee het nieuwe jaar in.​