Column Petra Mast: stadsdichter Rick van der Rest in het Tollens Café, Museum Rijswijk

Afgelopen zondag liep ik nog even binnen bij Museum Rijswijk , na een bezoek aan Arti-Shock. In het Tollens Café zaten vier dichters gezellig aan de borrel. Ze hadden net een presentatie gegeven. Jammer genoeg had ik die gemist, maar soms vang je precies datgene op wat je nodig hebt, ook al kom je later binnen.

Eén van hen was Rick van der Rest, onze stadsdichter van Rijswijk. Hij vertelde: “Ik nam de mensen mee naar drie plekken in Rijswijk waar ik over geschreven heb.” En dat is precies wat een stadsdichter doet: met woorden de stad openen. Zó vertellen in gedichten en verhalen dat je, terwijl je rustig in het museum zit, in gedachten al wandelend aanwezig bent op de plekken die hij beschrijft.

Het gaat over de Bordewijkstraat, de Voedselbank en het Huis van de Stad. Zijn gedichten
over deze plekken zijn hier te vinden en ze zijn werkelijk prachtig. Ze laten zien wat je soms
pas ziet als je vertraagt.

Bordewijkstraat
De zon schijnt op één van de lelijkste gebouwen van Rijswijk.
Ik ben ernaast gaan zitten.
Op de stoep.

Binnen klinkt het geluid van een boor.
Terwijl ik in mijn boekje schrijf, gaat er een deur achter me open.
Er komt een vrouw uit.
Ze stapt haar auto in en rijdt weg.
Met een behoorlijke vaart.
Dit gebouw wil je zo snel mogelijk verlaten.

Tenzij je verder kijkt dan de buitenkant.
Hierbinnen in deze stenen kolos huist hoop.
Er wordt gebouwd aan een nieuwe toekomst.
Eentje voor gezinnen en mensen die tussen wal en schip vallen.
Zij geven dadelijk het gebouw kleur.
Nog even wachten.
Zie je het geluk van binnen naar buiten stralen.

Delen
(gedicht voor de Voedselbank)
Weet je nog? Die perfecte dag.
Promotie op je werk, het vieren in de kroeg.
Precies op die avond stond zij aan de bar.
Een kus, die nacht. De volgende dag wist je het.
Jij bent voor het geluk geboren.

Herinner je die andere dag? De uitslag.
Dat je het niet kon geloven. En het toch
waar bleek te zijn. Alles leek verloren.
Het duurde maanden voordat je het huis weer uitkwam.

Zo is het leven.
Je beklimt de pieken, gaat door de dalen.
Is het dal te diep, duurt de maand langer dan je kunt betalen,
zijn er mensen. Is er een bank dat je aan je uitkeert.

Ze zijn er. Het is er.
Klop bij ze aan. Kom weer onder de mensen.
Er ligt een pakket aan liefde voor je klaar.

En jij, die nu heerlijk geniet van je piek.
Deel er een stukje van.
Het licht delen van je mooiste momenten
zorgt ervoor dat wij met zijn allen
door onze dalen komen.

Hart van de stad
Hier klopt alles.
Zo-even buiten was je nog alleen.
Alleen een oudere, een kunstliefhebster,
een burger of een bureaucraat.

Nu ben je binnen.
Sta je in het centrum.
Hier komen we samen,
vormen wij het hart van de stad.

Laat je gaan.
Pak een boek, laaf je aan de kunsten.
Help een ander of laat je helpen.
Tref elkaar en wees onderdeel van de gemeente.

Jij bent welkom en veilig.
Dit hart van de stad
staat als een huis.

Ik ben er stil van.
Van hoe woorden gebouwen openen.
Van hoe poëzie mensen verbindt.
Van hoe een stad ineens zacht kan aanvoelen.

Voor wie het gemist heeft:
Hierbij de link naar het event
Woordenrijk Podium