Column Petra Mast – Liefde aan tafel, een Valentijns diner vol ademruimte
Februari is de maand van hartjes in etalages, rode rozen bij de supermarkt en chocolade die je zachtjes toefluistert: zeg het met liefde.
Maar voor mantelzorgers ziet liefde er vaak anders uit.
Minder rozen en meer rollators.
Minder diner bij kaarslicht en meer boterhammen tussen de bedrijven door.
Minder tijd samen en meer zorgen om de ander.
Daarom raakte dit initiatief me meteen.
Een speciaal Valentijns diner voor mantelzorgers en zorgvragers.
Even geen agenda. Geen medicatie. Geen “straks nog dit”.
Gewoon: zitten, ademen en genieten.
Ik hoefde niet lang na te denken.
Ik vroeg mijn moeder, die al zoveel jaren dag in dag uit voor mijn vader zorgt of ze mee wilde.
“Ja,” zei ze.
Zo simpel.
Maar in dat ene woord zat eigenlijk alles.
Dus haalde ik haar op.
Samen in de auto, zoals vroeger. Even geen dochter die regelt en plant, maar gewoon wij twee. Beetje kletsen, beetje lachen, raampje open en de muziek zachtjes op de achtergrond.
Alsof we stiekem een avondje uit gingen.
Bij aankomst werden we warm ontvangen door de vrijwilligers van Welzijn Rijswijk.
Geen poespas, gewoon hartelijkheid. We mochten hartjes schrijven, die op een groot bord aan de muur werden geplakt. Een waar kunstwerk vol liefde.
In de keuken stonden enthousiaste vrijwillige koks te roeren en te bakken. Grote pannen, rode wangen en schorten vol liefde. Je voelde: dit is niet zomaar eten, dit is zorg in een pure vorm van liefdadigheid.
Aan tafel ontstond iets bijzonders.
Gesprekken tussen mensen die elkaar niet kenden, maar elkaar meteen begrepen.
Geen uitleg nodig.
“Hoe gaat het thuis?”
“ja druk.”
Knikje.
Genoeg gezegd.
Er werd veel gelachen en herinneringen werden opgehaald. Even niet sterk hoeven zijn.
Ik keek naar mijn moeder. Hoe ze genoot, hoe haar schouders zakten en hoe ze echt rustig en op haar gemak zat, in plaats van altijd alert.
Dat zie je niet vaak bij mantelzorgers. Het was alsof ze voor één avond niet hoefde te dragen.
En ik dacht: dit is Valentijn.
Niet de cadeautjes en niet de kaarten.
Maar tijd en aandacht.
Samen aan tafel zonder haast.
Liefde die even teruggegeven wordt aan de mensen die het hele jaar door geven.
Toen we later weer naar huis reden, zei mijn moeder zacht:
“Wat was dit fijn hè.”
Ja mam, dacht ik.
Dit was meer dan een diner.
Dit was ademruimte.
En soms is dat het grootste cadeau dat je iemand kunt geven.
Ik liet mij boek zien en de mantelzorgers vonden het prachtig.
Ze gingen het zeker kopen.
En dat maakt mij gelukkig, mantelzorg is zorgen met liefde en lef!
En je hoeft het niet alleen te doen.
Petra Mast
