Petra Mast: Weer en route en met liefde op de fiets
Om klokslag één uur stapte ik weer bij mijn moeder binnen.
Het is een klein moment, maar voor mij voelt het als een anker in de dag. Niet veel later lopen we samen naar beneden, op weg naar de fietsclub van Cardia Onderwatershof.
Voor mijn moeder is het een vertrouwd ritueel. Bijna twee jaar lang fietste ze samen met mijn vader. Zo vaak heb ik ze uitgezwaaid lachend, hand in hand in de riksja. Het beeld staat nog helder op mijn netvlies. Warm, licht en liefdevol.
Nu is het anders. Nu fiets ik met haar mee.
Op het plein staan de duofietsen al klaar. Een bonte stoet van mogelijkheden. Vrijwilligers bewegen zich eromheen met een vanzelfsprekende zachtheid. Hier geen haast, alleen aandacht. Bewoners worden geholpen, kussens worden recht gelegd, voeten worden zorgvuldig geplaatst en een warme slaapzak voor onze benen.
Mijn moeder en ik nemen plaats in de riksja bij Peter. Terwijl hij ons installeert, raken we in gesprek. Hij vertelt dat hij dezelfde tongval heeft als Ron Brandsteder en dat hij hem zelfs gekend heeft. Even voelt het alsof werelden elkaar raken. Verhalen verbinden, ook hier.
Dan gaan we in een lange stoet op weg en wat is het weer heerlijk.
Want naast mij zit mijn moeder, haar gezicht in de zon.
Ogen die glinsteren en een glimlach die alles zegt. Ze geniet. En dat ene moment maakt alles de moeite waard.
We fietsen via het park, waar we de stadsherder tegenkomen. De schaapjes grazen rustig, alsof ook zij begrijpen dat dit een moment is om stil van te worden. Daarna gaan we richting Delft, naar de Beestenmarkt.
Daar drinken we koffie en thee. We blijken de thee en de suiker en melk vergeten te zijn, maar een nabij café helpt ons uit de brand. De koekjes? Die zaten ook niet in de tas, maar mijn moeder, altijd op alles voorbereid, tovert de lekkerste speculoos tevoorschijn.
Er wordt gelachen, gedeeld en geproefd.
Ik zie alleen maar vrolijke en blije gezichten.
En dat is waar het om draait.
Niet om perfectie, maar om samen heerlijk even er op uit zijn.
Aan het eind van de middag worden we weer netjes thuisgebracht. Met rode wangen en een warm hart breng ik mijn moeder terug naar boven. Ik kijk nog even naar haar en voel hoe kostbaar deze momenten zijn.
De fietsclub van Onderwatershof doet iets groots, in alle eenvoud.
Ze doorbreken wat ik steeds vaker zie: de stille ramp van eenzaamheid.
Met inmiddels zo’n zeventig vrijwilligers, tientallen ritten en ontelbare glimlachen, ontstaat hier iets bijzonders. Jong en oud, kwetsbaar en krachtig, verbonden door beweging en aandacht.
Dit is geen project, dit is liefdevolle menselijkheid in beweging.
En terwijl ik naar huis fiets, denk ik:
soms zit geluk niet in grote dingen, maar in een ritje door de zon,
een hand die je vasthoudt en het besef dat je er niet alleen voor staat.
Voor meer informatie over het project of aanmelden (als vrijwilliger, donateur of deelnemer), kunt u contact opnemen met Cardia Onderwatershof of kijken of kijken op https://www.fietsenvoorleven.nl
Neem gerust ook contact op met coördinator André van Zomeren op 06 53859210 voor inlichtingen.
Petra Mast
