Petra Mast: In stilte zit liefde en kracht; opening expositie van Rogier d’Ailly bij Arti Shock

Zondagmiddag stapte ik vol verwachting Arti Shock binnen. Buiten nog de drukte van alledag, maar binnen werd het stil. Niet alleen in de ruimte, maar ook in mij.

Soms kom je op een plek waar woorden vanzelf wegvallen.
Waar je niets hoeft uit te leggen.
Waar kijken voelen wordt.

De schilderijen van Rogier d’Ailly deden precies dat. Ze trokken me niet naar zich toe met grote gebaren, maar fluisterden. Zacht en indringend. Alsof ze me uitnodigden om dichterbij te komen, niet alleen fysiek, maar ook van binnen.

Rogier vertelde dat hij al jaren verbonden is aan Arti Shock en al zijn hele leven schildert. Voor deze serie liet hij zich inspireren door beelden van rouwende vrouwen bij grafmonumenten van over de hele wereld. Figuren, vaak gemaakt van brons, marmer of steen. Onbeweeglijk en toch vol gevoel en liefde.

En dat voel je.

Wat mij bijzonder raakte, was zijn keuze om met vliegerpapier te werken. Een onverwacht materiaal, bijna rauw. Het geeft zijn werk een reliëf dat je niet alleen ziet, maar bijna kunt voelen. Structuren die soms samenvallen met het beeld en soms juist een eigen weg gaan. Alsof ook daar een verhaal in verborgen zit.

Aan het einde van zijn verhaal sloeg hij de gong.
Een helder, rond geluid dat nog even bleef hangen in de ruimte.

“Twee minuten stilte,” zei hij.

En ineens gebeurde het. Geen geroezemoes, geen snelle blikken en geen afleiding. Alleen mensen en kunst. Iedereen keek, maar vooral: iedereen voelde.

In een wereld vol ruis, snelheid en meningen, is dat zeldzaam geworden.

Zijn werk nodigt niet uit tot haast, maar tot vertraging.
Niet tot oordeel, maar tot beleving.
Niet tot praten, maar tot zijn.

In zijn schilderijen zie je geen schreeuw, maar een fluistering.
Een houding van rouw, van overgave, van herinnering.
Alsof de tijd heel even stil mag staan bij wat er was en wat nog altijd voelbaar is.

En misschien is dat wel precies wat we nodig hebben.
Juist nu.