Alsof de tijd heel even stil bleef staan – Door Petra Mast

Zaterdagmiddag  mocht ik mee naar een voorstelling van het Gouwe Ouwen op Volle Toeren orkest in het wooncentrum van Nieuw Benedictus. Dit alles in het kader van het vijfjarig bestaan van het wooncentrum. Ik was uitgenodigd door Cilia Kropff, die ik leerde kennen als vrijwilligster bij Mantelkring. Alleen dat al maakt het bijzonder. Want soms ontstaan juist op plekken waar mensen zorgen voor anderen de mooiste ontmoetingen.

Toen ik het verhaal van deze Haagse playbackgroep las, moest ik meteen glimlachen. De Hagenaars die playbacken op muziek uit hun jeugd, met nepviolen en douchekop-trompetten en een strijkplank als piano. Het klinkt misschien eenvoudig, maar ergens raakt het iets groters.

Want het gaat helemaal niet om perfect zingen. Het gaat om plezier, om samen zijn en om herinneringen die weer even tot leven komen.

Ik zag het gebeuren ouderen die zachtjes mee zongen met ’t Kleine café aan de haven en Abba. Handen die voorzichtig op tafel tikte op het ritme van vroeger, ogen die ineens beginnen te glanzen bij een liedje dat ze misschien al zestig jaar kennen.

Muziek doet iets bijzonders met mensen. Zeker als je ouder wordt en als je veel hebt meegemaakt. Zeker als het leven soms kleiner wordt.

Dan kan een lied ineens weer een deur openen naar vroeger. Naar een dansavond, een verloren liefde, een vakantie of een overleden partner. Gewoon naar een tijd waarin alles nog vanzelfsprekend leek.

Wat ik zo ontroerend vind aan Gouwe Ouwen op Volle Toeren is dat het niet draait om ouderdom, maar om levenslust. Om mensen die ondanks rollators, lichamelijke ongemakken of verdriet toch het podium opgaan, zich verkleden, lachen en samen iets moois neerzetten.

En misschien is dat wel de echte kracht van ouder worden: niet stoppen met leven, maar blijven meebewegen op de muziek.

Ik moest ook denken aan mijn vader. Hoe blij hij altijd werd van muziek en gezelligheid. Hoe waardevol juist die kleine uitstapjes waren. Even eruit, even geen zorgen en gewoon samen genieten. Misschien raken zulke middagen mij daarom zo diep. Omdat ze laten zien hoe belangrijk verbinding blijft. Hoe mensen opbloeien wanneer ze gezien worden. Hoe een beetje aandacht het hele plein warmer kan maken.

Ik zat daar tussen al die glimlachende gezichten en het was veel meer dan een playbackshow. Iedereen werd door de organisatie heerlijk in de watten gelegd met drankjes en heerlijke borrelhapjes. Het was een middag vol herinneringen, vriendschap, humor en liefde. En misschien ook wel een klein beetje André Rieu, maar dan op z’n Haags.

Onze burgemeester Huri Sahin kwam ook nog even kijken en ze werd met warm onthaal ontvangen. Er werd nog lang gedanst op heerlijke gouwe ouwen, zoals ‘kom van dat dak af’’ en  ‘’wake up little susie”. Ik heb genoten!