De platenkoffer van herinneringen

Soms past een heel leven in een koffer.

Niet zomaar een koffer, maar een koffer vol platen. Muziek die ooit door een woonkamer klonk. Liedjes waarop werd gedanst, gelachen en misschien ook gehuild. Muziek die herinneringen bewaart aan een tijd en een wereld die niet meer bestaat, maar die nog altijd voortleeft in de verhalen van kinderen en kleinkinderen.

Donderdagavond stroomde de theaterzaal van Trias in het Huis van de Stad langzaam vol. Ruim zeventig bezoekers kwamen luisteren naar de voordracht van de Rijswijkse schrijver Patrick Wouters. Zijn verhaal vormde onderdeel van de activiteiten rond de indrukwekkende buitententoonstelling Oud Zeer, die momenteel tussen de Schouwburg en het Huis van de Stad te zien is.

Vanaf het eerste moment werd duidelijk dat dit geen gewone lezing zou worden.
Aan de hand van de platenverzameling van zijn vader nam Patrick het publiek mee naar Nederlands-Indië, naar een wereld van liefde, migratie, verlies en nieuwe kansen. Ontroerende foto’s verschenen op het scherm, muziekfragmenten vulden de zaal en langzaam ontvouwde zich het verhaal van zijn ouders.

Wat deze avond bijzonder maakte, was dat het niet alleen ging over feiten uit de geschiedenis. Het ging over gevoelens. Over heimwee naar een land dat achtergelaten moest worden. Over het opbouwen van een nieuw bestaan in Nederland. Over de vraag hoe gebeurtenissen uit het verleden nog altijd doorwerken in volgende generaties. Prachtig dat ook zijn moeder 87 jaar oud ook aanwezig was.

Soms was het ontroerend stil in de zaal.
Misschien omdat veel bezoekers iets herkenden. Misschien omdat verhalen over verlies, vertrek en verlangen universeel zijn. Iedereen draagt immers zijn eigen geschiedenis met zich mee. Soms zichtbaar, soms verborgen.

Juist daarom raakt de tentoonstelling Oud Zeer zoveel mensen. Zij laat zien dat geschiedenis niet alleen in boeken leeft, maar ook in families, herinneringen en tradities. In recepten die worden doorgegeven. In oude foto’s. In muziek die na tientallen jaren nog steeds emoties oproept.

Toen de laatste muziek klanken waren verstomd, bleef vooral de gedachte hangen dat verhalen verbinden. Ze helpen ons om elkaar beter te begrijpen. Om te zien waar iemand vandaan komt. Om ruimte te maken voor verdriet, maar ook voor veerkracht.

En misschien is dat wel precies wat deze avond zo bijzonder maakte.

Een platenkoffer bleek veel meer te bevatten dan muziek alleen.

Hij bevatte een stukje geschiedenis, een stukje identiteit en bovenal een verhaal dat verteld moest worden. Want wie zijn verleden niet kent, verdwaalt in de toekomst.

‘Soms is herinneren
Niet meer dan stilstaan bij iets
Dat al weg is
Maar nog wacht
Om gezien te worden’’