95-jarig jubileum KRSV Vredenburch – Een club vol herinneringen
Soms brengt een gewone fietstocht je langs bijna honderd jaar Rijswijkse geschiedenis.
Op de fiets ging ik naar K.R.S.V. Vredenburch, waar het 95-jarig bestaan werd gevierd met een grote reünie. Een middag vol oude bekenden, verhalen, elftalfoto’s en herinneringen aan de club waar zoveel mensen zijn opgegroeid.
Je voelde meteen dat Vredenburch meer is dan een voetbalvereniging. Het is een plek waar vriendschappen zijn ontstaan, waar generaties elkaar vonden en waar de kantine misschien net zo belangrijk was als het veld.
Ook Larissa Bentvelzen was aanwezig. En terecht, want verenigingen zoals Vredenburch zijn van grote waarde voor Rijswijk. Ze verbinden generaties, geven jongeren een plek om te groeien en laten zien hoe belangrijk saamhorigheid is. Larissa feliciteerde de club met de prachtige overwinning van gisteren en sprak haar waardering uit voor alle vrijwilligers die de vereniging draaiende houden.
Soms is een voetbalclub veel meer dan een veld, twee doelen en een kantine.
Het is de plek waar kinderen leren winnen en verliezen. Waar vriendschappen ontstaan. Waar ouders jarenlang langs de lijn hebben gestaan te juichen. En waar sterke verhalen met de jaren alleen maar mooier worden.
Ik sprak met voorzitter Fred Zwaan. Vol trots vertelde hij dat het eerste elftal gisteren promoveerde naar de derde klasse, na elf jaar afwezigheid op dat niveau. Ook vertelde hij over oud-speler Emega, die inmiddels bij Chelsea speelt. Helaas is hij momenteel geblesseerd en maakt hij geen deel uit van de selectie van het Nederlands elftal.
“Voetbal verbroedert en er ontstaan vriendschappen voor het leven,” zei Fred. Maar liefst 170 mensen hadden zich ingeschreven voor deze bijzondere reünie.
Daarna raakte ik in gesprek met de vader van Marc Weterings, inmiddels 82 jaar oud en jarenlang grensrechter van de club. Zijn zoon Johan was pas zes jaar toen hij begon met voetballen. “Ik heb mijn hele leven gesport en de kinderen leerden zwemmen in De Put,” vertelde hij met een glimlach.
Een mooie anekdote volgde. Het vijftig meter bad bleek ooit net iets te kort te zijn aangelegd, waardoor zwemster Ada Kok geen record kreeg toegekend. Vervolgens haalde hij een oud krantenknipsel uit zijn zak en vertelde trots dat hij tijdens zijn militaire dienst de Nijmeegse Vierdaagse had uitgelopen.
Wat een lieve man. Natuurlijk gingen we samen op de foto bij de polaroidcamera, waar de hele middag dankbaar gebruik van werd gemaakt om oude vriendschappen vast te leggen.
Als laatste stond ik te dollen met de oude garde van ’95: Richard Windmeijer, Danny Kok, Marc Holtkamp, Pier van der Touw en natuurlijk Ron Hauser. Ze wilden de vogeltjesdans voordoen, maar dat ging mij toch net iets te ver.
Ja, een club van 95 jaar vier je niet met cijfers.
Die vier je met mensen.
Met herinneringen.
Met trots.
En met liefde voor de club.
Na afloop fietste ik door naar mijn moeder, die tegenwoordig aan de Van Vredenburchweg woont. Samen gingen we gezellig uit eten bij het Italiaanse restaurant Luisa in de Herenstraat. En terwijl we daar zaten, dacht ik: soms zit geluk precies in dit soort dagen. Een beetje geschiedenis, een beetje ontmoeting, een fietstocht door Rijswijk en daarna samen eten met mijn moeder.
Een dag met een gouden randje.
Mocht u denken: dat wil ik ook. K.R.S.V. Vredenburch is altijd op zoek naar vrijwilligers. Kijk voor meer informatie op de website van de vereniging. Want een club bouw je niet alleen met spelers, maar vooral met mensen die hun hart eraan willen geven.
Tekst en foto’s: Petra Mast
