(ViDEO) Paduan Suara Kita zingt herinneringen tot leven in Onderwatershof

Even waande Onderwatershof zich op woensdagmiddag in een andere tijd toen het Indische koor Paduan Suara Kita met hun optreden begon. Bijna twee uur lang vulden zang, muziek en dans de zaal met herkenbare melodieën en herinneringen aan Nederlands-Indië. Wat begon als een optreden, groeide uit tot een gezamenlijke reis door het muzikale verleden.

Muziek met een verhaal
Vanaf de eerste nummers was duidelijk dat de muziek iets losmaakte bij het publiek. Bekende Indische liederen werden afgewisseld met vertrouwde Nederlandse nummers. Vooral de liederen die verbonden zijn met artiesten als Tante Lien en Anneke Grönloh riepen veel herkenning op.

Dat is niet verwonderlijk. Wieteke van Dort maakte als Tante Lien de Indische cultuur en bijbehorende muziek voor een breed Nederlands publiek toegankelijk. Liederen over Indië, het afscheid en het verlangen naar vroeger groeiden uit tot een belangrijk onderdeel van het collectieve Indische geheugen.

Ook Anneke Grönloh behoort tot die muzikale herinneringswereld. Zij scoorde in de jaren zestig grote successen met onder meer Brandend Zand, Soerabaja en Nina Bobo. Vooral Brandend Zand groeide uit tot een van haar bekendste nummers.

Tekst gaat onder de video

Meezingen
In Onderwatershof bleef het publiek dan ook niet lang stil. Naarmate de middag vorderde, zongen steeds meer bezoekers enthousiast mee. De zaal veranderde daarmee langzaam van concertzaal in één groot, gezellig zangkoor.

Juist daarin schuilt de kracht van dit soort optredens. Voor veel ouderen is muziek meer dan alleen amusement. Een melodie kan een vergeten beeld, een naam, een plaats of een gevoel terugbrengen. De liederen vormden woensdagmiddag als het ware een muzikale brug tussen het verleden en het heden.

Ook binnen het koor was ruimte voor persoonlijke optredens. Verschillende koorleden namen als solist het voortouw, terwijl de andere zangers voor de muzikale ondersteuning zorgden. Die afwisseling gaf het programma een persoonlijk karakter en maakte duidelijk hoeveel liefde en betrokkenheid er achter het optreden schuilging.

Luisteren, maar ook kijken
Paduan Suara Kita bracht meer mee dan alleen zang. Ook dans maakte deel uit van het programma. De bewegingen en presentatie voegden een extra dimensie toe aan de voorstelling en versterkten het gevoel dat het publiek even werd meegenomen naar een andere tijd en plaats.

De eigen begeleidingsband speelde daarbij een belangrijke rol. De muzikanten ondersteunden niet alleen de zangers, maar kregen ook zelf de gelegenheid om met enkele solostukken op de voorgrond te treden. Daarmee kreeg de middag een mooie muzikale afwisseling tussen koorzang, solo’s en instrumentale passages. Het resultaat was een optreden dat voortdurend in beweging bleef, soms ingetogen en herkenbaar, dan weer uitbundig en feestelijk.

Smakelijk
Ook de pauze paste uitstekend bij het karakter van de middag. Bezoekers konden genieten van verse loempia’s, waarmee het muzikale programma een smakelijke onderbreking kreeg. De sfeer bleef ondertussen ontspannen en gemoedelijk. Er werd gepraat, gelachen en vooral veel nagepraat over de muziek en de herinneringen die de liederen opriepen.

Levend erfgoed
Wat Paduan Suara Kita in Onderwatershof liet zien, gaat uiteindelijk over meer dan nostalgie. Muziek kan cultuur bewaren en doorgeven. Dat geldt zeker voor het Indische muzikale repertoire, waarin herinneringen aan het vroegere Nederlands-Indië, heimwee, familie en het leven in Nederland samenkomen. Dat de liederen ook vandaag nog zoveel herkenning oproepen, bleek deze middag overduidelijk. Zodra de eerste bekende klanken werden ingezet, kwamen de stemmen uit de zaal vanzelf mee.

Na bijna twee uur kwam er een einde aan de voorstelling. Maar de muziek bleef nog even hangen, in de hoofden van de bezoekers, in de gesprekken na afloop en ongetwijfeld in de herinneringen die door de liederen opnieuw waren aangeraakt.


Tekst, foto’s en video: Nico van Gerensteijn