Marjo laat ’t Julialaantje achter… maar echt loslaten?

Sommige mensen werken in een dierenasiel. En sommige mensen zíjn gewoon een beetje het dierenasiel. Marjo Berghuis behoort duidelijk tot die laatste categorie. Afgelopen maandag nam de beheerder van Streekdierentehuis ’t Julialaantje afscheid.

Na jaren van tomeloze inzet voor honden, katten, vrijwilligers, medewerkers en eigenlijk iedereen die het asiel een warm hart toedraagt, mag Marjo eindelijk van haar welverdiende pensioen gaan genieten. Al is de kans groot dat ze het woord pensioen vooral als een theoretisch begrip beschouwt. Wie Marjo kent, weet namelijk dat stilzitten niet bepaald haar grootste hobby is.

Demi Peeters, die inmiddels als assistent-beheerster in haar voetsporen treedt, ontmoette Marjo eind augustus 2022 tijdens haar sollicitatie. Een ding viel direct op: Marjo’s liefde voor dieren. “Het welzijn en de liefde van de dieren stond echt op één,” vertelt Demi. “Dat vond ik zelf ook fijn, want zo is het voor mij ook. Dat gaf voor mij wel de doorslag om bij het asiel te willen werken én te blijven werken.” Marjo was daarmee niet alleen beheerder, maar ook mentor, vraagbaak en soms een behoorlijk strenge leermeester. Althans, streng waar nodig. Want daar stond tegenover dat ze ook dag en nacht klaarstond voor haar medewerkers.

Demi weet daar alles van. In de vier jaar dat ze met Marjo samenwerkte, groeide ze van dierverzorger naar assistent-beheerster. “Als mentor geeft ze je alle ruimte om te groeien. Ik heb enorm veel van haar geleerd. Ze gaf mij kansen en vertrouwen. Daar ben ik superblij en trots op.” En hoewel Demi haar straks enorm gaat missen op de werkvloer, weet ze ook precies wat ze wil meenemen uit die jaren: “Geen dier is alleen bij ons en iedereen verdient een warme mand.”

Onverwachte start

Ook voor Marjo zelf begon het allemaal een beetje onverwacht. Marc van Dijk, bestuursvoorzitter van Stichting Streekdierentehuis ’t Julialaantje, leerde haar in 2021 kennen. Het asiel zat toen in een moeilijke periode. Er was tijdelijk een beheerder aangesteld, die toevallig een vriendin in Rijswijk had: Marjo. Marjo had eerder al vrijwilligerswerk gedaan in een asiel in Enschede en besloot dat ook in Rijswijk te gaan doen. Dat beviel blijkbaar uitstekend.

Marjo kreeg uit handen van burgemeester Huri Sahin het ‘Rijswijks compliment’

“Vanaf dat moment was ze niet meer weg te slaan uit het asiel,” vertelt Marc. “Voortvarend als altijd stortte ze zich erin: nieuwsgierig, leergierig en met een tempo waar menig jonge vrijwilliger jaloers op zou zijn.” Dat tempo bleek besmettelijk. Marjo maakte zich het werk razendsnel eigen en groeide uit tot een onmisbare kracht. Sterker nog: hoewel ze officieel al met pensioen was, besloot ze toch weer aan het werk te gaan. Want als je droom altijd is geweest om in een asiel te werken, dan laat je die kans natuurlijk niet zomaar lopen. Op 1 september 2022 trad ze officieel in dienst als beheerder.

Dag en nacht

Volgens Alice Prenger, fractievoorzitter van Beter voor Rijswijk en vrijwilliger in het dierenasiel, kwam Marjo ongeveer vijf jaar geleden ineens “daar” tevoorschijn. Het asiel verkeerde in een roerige periode en er was dringend behoefte aan mensen om voor de dieren te zorgen. Via een interim-beheerder kwam Marjo uiteindelijk bij ’t Julialaantje terecht. En de rest is geschiedenis. Of beter gezegd: een heleboel geschiedenis, waarin vooral heel veel dieren een hoofdrol speelden.

Want Marjo kende geen negen-tot-vijfmentaliteit als het om dieren ging. Kwetsbare kittens die ’s nachts voeding, warmte en aandacht nodig hadden? Dan gingen die gewoon mee naar huis. Voeden, verzorgen en natuurlijk knuffelen. Veel knuffelen. Maar haar zorg ging verder dan alleen de dieren. Marjo had volgens alle betrokkenen ook een groot hart voor mensen. Ze luisterde, hielp, ondersteunde, troostte en maakte tijd voor medewerkers en vrijwilligers.

En juist daarin zat vaak haar kracht. Een vrijwilliger die op eerste kerstdag aan het werk was? Geen probleem. Dan stond er dankzij Marjo gewoon een kerstontbijt klaar. Want dierenwelzijn begint uiteindelijk bij mensen die iedere dag opnieuw bereid zijn het verschil te maken. En Marjo was zo iemand.

Liefde en geld

Een goed asiel draait natuurlijk niet alleen op liefde en goede bedoelingen. Er moet ook geld binnenkomen. Ook daar wist Marjo wel raad mee. Werelddierendag, open dagen, Facebookacties en allerlei andere acties om geld in te zamelen: niets was haar te veel. Marc kan er smakelijk om lachen. “Steeds weer een appje: ‘Kan je een QR-code maken, want ik ga weer een actie doen?’ Geweldig.” Het tekent Marjo ten voeten uit: zien wat er nodig is en het vervolgens gewoon gaan regelen.

Dankzij haar inzet werd niet alleen gewerkt aan de zorg voor de dieren, maar ook aan de toekomst van ’t Julialaantje. Er kwamen meer vrijwilligers, goede contacten met scholen en stagiaires die graag terugkwamen. Ook wist het asiel veel vaste klanten aan zich te binden. Marjo bouwde daarmee niet alleen aan een dierenasiel, maar aan een gemeenschap rondom het asiel.

Prachtmens

Wat alle verhalen over Marjo gemeen hebben, is dat ze niet alleen wordt geroemd om haar kennis en inzet, maar vooral om wie ze is. Demi noemt haar een “prachtmens met het hart op de juiste plek”. Iemand met veel mensenkennis én een enorme liefde voor dieren. Marc omschrijft haar als vakkundig en gemotiveerd, maar ook als iemand die nooit te beroerd was om zelf de handen uit de mouwen te steken. En misschien is dat wel de beste omschrijving van Marjo: iemand die niet snel vraagt wie het gaat doen, maar vooral denkt: kom, ik doe het wel even. Dat ‘even’ kon vervolgens overigens best een paar uur duren.

Afscheid

Het afscheid van maandag kwam dan ook niet zomaar uit de lucht vallen. “Ze verdiende het echt om erkend te worden en te zien dat wij haar allemaal dankbaar zijn,” zegt Demi. “Vooral omdat ze zelf niet zag dat wat zij deed juist zo veel betekende voor iedereen en voor de dieren.” Dat is misschien wel het meest typerende aan Marjo. Ze deed het niet voor de complimenten, maar omdat het nodig was. Omdat er een dier was dat hulp nodig had. Omdat een vrijwilliger steun kon gebruiken. Omdat er geld ingezameld moest worden. Omdat er weer iets geregeld moest worden. En omdat Marjo nu eenmaal Marjo is.

Het was druk bij het afscheid van Marjo


Alice en Marjo maakten vorige week al samen een extra afscheid mee, compleet met een flesje wijn en hapjes. Want na alles wat ze samen hebben meegemaakt, mocht daar best op geproost worden. En volgens Marc is de kans overigens klein dat Marjo écht helemaal uit beeld verdwijnt. “Ik denk dat we haar nog regelmatig op het asiel zullen zien,” zegt hij. “Echt loslaten zal haar niet meevallen.” Daar kunnen de medewerkers en vrijwilligers van ’t Julialaantje waarschijnlijk alleen maar om lachen. En misschien stiekem ook een beetje op hopen.

Want Marjo mag dan afscheid hebben genomen als beheerder, haar hart heeft ze duidelijk aan ’t Julialaantje verpand. En zo iemand krijg je nu eenmaal niet zomaar weg