Column Petra Mast: Cardia Onderwatershof, een middag vol kerstliederen
We hadden het al in de nieuwsbrief gelezen. Zaterdagmiddag om twee uur: kerstliederen in het restaurant van Cardia Onderwatershof. Zo’n klein berichtje, maar met de belofte van iets groots.
Om half twee fietste ik door de Herenstraat richting mijn ouders. Eerst samen een kopje thee en een broodje, en daarna (gewapend met de rollators) naar beneden. Het voelde bijna als uitgaan, maar dan op z’n kerstbest. De zaal was al gezellig gevuld. Bewoners zaten naast elkaar, vrijwilligers liepen af en aan om
iedereen een fijn plekje te geven. Er hing die onmiskenbare sfeer van verwachting. We werden warm welkom geheten door een vrijwilliger van Cardia en nog voor ik goed en wel zat, wist ik het zeker: dit wordt bijzonder.
Ik haalde nog even een kopje thee en koffie voor mijn ouders, want het koor was zich aan het inzingen in de theaterzaal. Melissa en Nico waren er ook om te filmen en even voelde het alsof we samen een echt verslaggeversteam vormden.
En toen stonden ze daar: het voltallige koor Bouquets uit Loosduinen, in prachtige rode outfits. De dirigent, verkleed als kerstman, heette iedereen vrolijk welkom en nam ons mee door het hele repertoire.
De eerste tonen klonken en we mochten meteen meezingen. Heerlijk. Een aantal bewoners zong uit volle borst het ene na het andere kerstlied mee. Have Yourself a Merry Little Christmas , Midden in de winternacht, Stille Nacht, Heilige Nacht, Komt allen tezamen — en natuurlijk mochten De herdertjes lagen bij nachten niet ontbreken.
Tussen de liederen door deelden de liefdevolle vrijwilligers, opnieuw in groten getale aanwezig een sapje en wat lekkers uit. Kleine gebaren, maar groots in betekenis. Bij We Shall Overcome sprongen de tranen in mijn ogen. We shall live hand in hand, and we shall live in peace someday. Ik keek naar mijn ouders, die daar nog steeds hand in hand zaten, na 64 jaar samen. Hoe bijzonder is dat.
Het koor sloot af met Let It Snow en ineens leek het alsof er echte sneeuw viel. Althans, zo voelde het. Ik keek om me heen en zag glimlachende gezichten, ogen die even glansden. Mensen die elkaar aankeken en meezongen soms zacht, soms uitbundig. Wat muziek al niet kan doen. Het bracht vrolijkheid en herinneringen, maar bovenal een diep gevoel van samenhorigheid en verbinding.
In februari mag ik hier, op deze plek, mijn boek Mantelzorg met liefde en lef lanceren. Een boek vol liefdevolle tips, persoonlijke verhalen en praktische informatie. Geschreven voor iedereen die zorgt, vaak in stilte.
Zorg jij voor een ander en wil je als eerste op de hoogte zijn hoe je mijn bok kan bestellen? Dan nodig ik je van harte uit je in te schrijven via deze link: https://lnkd.in/eC-cSF6n
Langzaam zag ik dat mijn ouders moe werden. “Zullen we lekker naar huis gaan?” vroeg ik. Met een warm kerstgevoel gingen we weer naar boven. Nog één keer keek ik om. Naar al die mantelzorgers en vrijwilligers die zich elke dag opnieuw inzetten voor hun naaste. Vaak naast werk, gezin en andere verplichtingen. Ze doen het uit liefde en betrokkenheid, maar vanzelfsprekend is het allerminst. Hun inzet maakt een wereld van verschil. Vandaag voelde je dat, in elke noot en in elke glimlach.
Redactie en foto’s:
Petra Mast
