Liefdevolle column – Petra Mast: Hartverwarmend kerstdiner in Onderwatershof
Mijn ouders hadden hier al weken naar uitgekeken. Vrijdagavond was het zover: het kerstdiner in het restaurant van Cardia Onderwatershof en ik mocht mee.
Om half vijf fietste ik door de Herenstraat richting mijn ouders. Nog even checken of alle kleding en make-up in orde waren (voor mij) en daarna met de rollators samen naar beneden. Het voelde weer als uitgaan. Maar dan nu echt op z’n kerstbest.
De tafels waren prachtig gedekt met lichtjes en kerststukjes. We werden vriendelijk naar onze tafel begeleid. Families zaten gezellig bij elkaar, vrijwilligers liepen af en aan met drankjes. ‘Zullen we een wijntje nemen?’ vroeg ik. ‘Ja, gezellig,’ zei mijn vader glunderend.
Er hing die onmiskenbare sfeer van verwachting. We werden warm welkom geheten door Petra van Cardia, die het indrukwekkende menu aankondigde. Op dat moment wist ik het zeker: dit wordt een bijzondere avond.
De hele avond was er muziek. Marco speelde piano en Yvonne zong het ene prachtige kerstnummer na het andere. We zaten vlakbij en mijn moeder kon me soms niet verstaan, maar daar werd meteen iets aan gedaan. De muziek werd zachter gezet. Zó attent.
Have Yourself a Merry Little Christmas , Midden in de winternacht , Stille Nacht, Heilige Nacht, Komt allen tezamen … en natuurlijk ontbrak Last Christmas van George Michael niet. Mijn vader raadde de liedjes en we zongen af en toe gezellig mee.
Het eten was verrassend en heerlijk. We begonnen met vitello tonnato, gevolgd door een
warm kopje bouillon. Alles werd met liefde geserveerd door vrijwilligers. Ook de wijn werd
steeds bijgeschonken, tot mijn vader rode konen kreeg en mijn moeder zei: ‘Nu maar even niet meer, Hilbert.’
Ik keek naar mijn ouders. Daar zaten ze weer hand in hand. Al vierenzestig jaar samen. We haalden herinneringen op en maakten grapjes. En ik dacht: wat ben ik dankbaar dat ik dit nog met hen mag beleven.
Ik keek om me heen en zag vrolijke gezichten. Mensen die het fijn hadden met elkaar. Ogen die weer even glansden. Dit is wat een kerstdiner doet. Ik zag liefde en verbinding. Ik had het eerste exemplaar van mijn boek Mantelzorg met liefde en lef meegenomen en liet het trots zien aan enkele bewoners en zorgmedewerkers. Een boek vol liefdevolle tips, persoonlijke verhalen en praktische informatie. Geschreven voor iedereen die zorgt met liefde. Zorg jij voor een ander en wil je als eerste weten hoe je mijn boek kunt bestellen? Dan nodig ik je van harte uit je in te schrijven via deze link: https://lnkd.in/eC-cSF6n
Na een prachtig hoofdgerecht kalkoen in bospaddenstoelenjus, spruitjes met spek, aardappeltaart en peertjes en een heerlijk toetje met frambozenijs, zag ik dat mijn vader moe werd. ‘Zullen we lekker naar huis gaan?’ vroeg ik.
‘Ja, dat is goed,’ zei mijn moeder en met een warm kerstgevoel gingen we naar boven. En ik dacht aan al die mantelzorgers en vrijwilligers die zich elke dag opnieuw inzetten voor hun naaste. Ook hier, bij dit kerstdiner. Ze doen het uit liefde en betrokkenheid, maar vanzelfsprekend is het allerminst. Hun inzet maakt een wereld van verschil.
We mogen dankbaar zijn voor deze mensen. En gelukkig zijn mijn ouders dankbaar met mij.
Petra
