Column Petra Mast: Poëzie avond – Metamorfose

Sommige avonden hebben geen groot decor nodig, geen rookmachines en geen spotlights.

Alleen woorden.

Afgelopen vrijdag stapte ik de Bibliotheek Voorburg binnen en voelde het meteen: dit wordt
zo’n avond die zachtjes onder je huid kruipt. Stoelen in een halve cirkel, tafels met kladpapier, pennen die al ongeduldig lagen te wachten. Alsof de taal zelf er zin in had.

Geen drempels.

Geen ‘je moet kunnen dichten’. Gewoon: kom maar, schrijf maar en probeer maar.

Annemiek heette ons alle van harte welkom.

Onder begeleiding van schrijfcoach Marja van Rossum begonnen we met een
metamorfosegedicht. Wat ik daar zo mooi aan vond? We hoefden niets te bedenken. We
mochten verzamelen, schrijven en zinnen lenen. Woorden redden uit andere teksten.

Alsof poëzie niet iets is dat je maakt, maar iets dat je vindt.

Aan tafel ontstonden kleine wondertjes.
Een man die zei dat hij “niet creatief” was, schreef ineens de prachtige zin ‘’als ik niet bang
was, zou ik het durven”.
Een vrouw naast me maakte van losse woorden ‘’van donker naar licht en dan weer terug”.

Ik merkte hoe stil het werd. Niet ongemakkelijk stil. Maar dat fijne soort stilte waarin
iedereen ademt in hetzelfde ritme.
Later op de avond kwam het open podium. Spannend moment altijd. Die paar seconden
voordat iemand opstaat.

Maar toen…
Was daar Myrthe Atkinson, een van de drie winnaars dit jaar, met woorden die je hart raakte.

Mooi ziek
De bomen hebben koorts
Mazelen misschien
Ze zien groen, geel en rood
Stippen, vlekken, droge plekken
Takken treuren
Kijken afkeurend

Naar al het verval onder hen
Bladeren sterven, knisperende scherven
Wat blijft zijn de kolossen
Die daar maar winder trotseren
Zonder hun metgezellen
Niet vast, losgelaten last
Ik ben je blad
Als jij mij ooit al had
Ik waai weg in mijn eigen storm
En jij behoud je vorm

Rick van der Rest, de Rijswijkse stadsdichter, begeleidde met liefde al de elf dichters, die zo
dapper waren om hun gedicht voor te lezen.

En weet je wat ik misschien nog het mooist vond?
Dat iedereen luisterde, echt luisterde.
Geen telefoons en geen haast. Alleen mensen die zich lieten raken door taal. Alsof poëzie
even belangrijker was dan alles wat buiten die bibliotheek gebeurde.
Ik ging naar huis met een jaszak vol losse woorden.
Met inkt op mijn vingers.

En met dat warme gevoel dat ontstaat als mensen samen iets maken dat je niet kunt
vastpakken, maar wel kunt voelen.

Misschien is dat wel de echte metamorfose van zo’n avond.
Dat je binnenkomt als bezoeker en naar buiten loopt als dichter.

Poëzie ik zie je graag weer, volgend jaar

Petra Mast