Column: De Ruimte Ertussen: Integratie, Onderbroken

(English below)

Toen ik acht jaar geleden in Nederland aankwam, geloofde ik dat het leren van de taal mijn brug naar de samenleving zou zijn. Taal is immers meer dan woorden, het is erbij horen, meedoen, waardigheid.
Zoals veel internationals in Rijswijk en in de Randstad schreef ik me in voor cursussen. Ik oefende uitspraak. Ik luisterde aandachtig in supermarkten, in trams, bij de bakker. Ik probeerde in het dagelijks leven Nederlands te spreken.

Maar ergens tussen inspanning en werkelijkheid gebeurt iets onverwachts. Je bereidt je zin voor voordat je koffie bestelt. Je begint in het Nederlands. Eén woord wordt verkeerd uitgesproken (misschien die hardnekkige “g”) en het antwoord komt meteen in het Engels. Niet onvriendelijk. Gewoon automatisch. Efficiënt. Praktisch. Nederlands. En toch klap je op dat moment dicht.

Onder elkaar zeggen Nederlanders soms: “Expats leren geen Nederlands omdat wij naar Engels overschakelen.” Vanuit expatperspectief voelt dat vaak anders. Velen van ons willen oprecht leren. Maar leren vraagt ruimte. Ruimte om te proberen, om fouten te maken, om verkeerd te klinken zonder schaamte. Wanneer elke poging snel wordt gecorrigeerd, omgeleid of vervangen door Engels, wordt vooruitgang kwetsbaar. Zelfvertrouwen nog meer.

De Nederlandse uitspraak is niet eenvoudig. Sommige klanken voelen bijna fysiek. Het vraagt moed om in het openbaar slecht te spreken, zeker als volwassene, zeker wanneer je je ooit bekwaam en welsprekend voelde in een ander land, een ander leven.

En misschien wordt dit vaak onderschat: een taal leren als volwassene is een proces. Het gebeurt niet van de ene op de andere dag, niet terwijl je tegelijkertijd elk ander aspect van je leven opnieuw opbouwt.
Een woning vinden in een oververhitte woningmarkt. Het zorgsysteem begrijpen. Diploma’s laten erkennen. Werk zoeken dat aansluit bij de vaardigheden die je jarenlang hebt opgebouwd.

Vriendschappen vanaf nul opbouwen. Directheid leren begrijpen. Leren wanneer drie kussen gepast zijn en wanneer een simpele zwaai volstaat. Taal leren gebeurt te midden van dat alles.

Achter elke expat die aarzelend Nederlands spreekt, schuilt meestal een veel groter verhaal van wederopbouw. Er is geen onderdompeling uit de kindertijd, geen moeiteloze culturele vanzelfsprekendheid. Er is inspanning, dagelijks, stil, vaak onzichtbaar.

En toch proberen de meesten van ons het. Misschien gaat het dus niet om schuld, maar om bewustzijn. Een kleine pauze wanneer iemand naar woorden zoekt. Een moment geduld wanneer de uitspraak niet perfect is. De bereidheid om nog even in het Nederlands te blijven. Deze gebaren lijken klein, maar voor iemand die leert zijn ze krachtig. Ze zeggen: je hoort hier, ook terwijl je nog leert hoe.

Integratie is geen eindpunt. Het is een gesprek. Geleidelijk. Gedeeld. Menselijk. En misschien, ergens tussen jullie geduld en onze volharding, ontmoeten we elkaar uiteindelijk … in het Nederlands.

Biografie
Ana Mlinarić is een in Kroatië geboren jurist die al acht jaar in Nederland woont. Vanuit Rijswijk schrijft zij over leven tussen culturen, integratie en de dagelijkse realiteit van een nieuw thuis opbouwen in het buitenland. Met haar columnreeks De Ruimte Ertussen hoopt zij meer wederzijds begrip te creëren tussen locals en internationals , verhaal voor verhaal.


The Space In Between; Integration, Interrupted

When I first arrived in the Netherlands eight years ago, I believed that learning the language would be my bridge into society. Language, after all, is more than words. It is belonging, participation, dignity.
Like many internationals in Rijswijk and across the Randstad, I enrolled in courses. I practiced pronunciation. I listened carefully in supermarkets, on trams, at the bakery. I tried – often imperfectly – to speak Dutch in daily life.

But somewhere between effort and reality, something unexpected happens.

You prepare your sentence before ordering coffee. You begin in Dutch. One word is mispronounced (perhaps the stubborn “g”) and the reply comes instantly in English. Not unkind. Not hostile. Simply automatic. Efficient. Practical. Dutch. And yet, something closes in that moment.

Among themselves, Dutch people sometimes say: “Expats don’t learn Dutch because we switch to English.” From the expat side, the experience often feels different. Many of us genuinely want to learn. But learning requires space. Space to try, to fail, to sound wrong without embarrassment. When every attempt is quickly corrected, redirected, or replaced by English, progress becomes fragile. Confidence even more so.

Dutch pronunciation is not easy. Some sounds feel almost physical. It takes courage to speak badly in public, especially as an adult, especially when you once felt competent and articulate in another country, another life. And perhaps this is what is often underestimated: learning a language as an adult is a process. It does not happen overnight, not while you are rebuilding every other facet of your life at the same time.

Finding housing in an overheated market. Understanding the healthcare system. Translating diplomas. Searching for work that reflects the skills you spent years building. Creating friendships from scratch. Decoding directness. Learning when three kisses are appropriate and when a simple wave will do.
Language learning happens in the middle of all of that.

Behind every expat speaking hesitant Dutch is usually a much larger story of reconstruction. There is no childhood immersion, no effortless cultural shorthand. There is effort, daily, quiet, often invisible effort.
And still, most of us try.

So perhaps this is not about blame, but about awareness. A small pause when someone searches for words. A moment of patience when pronunciation is imperfect. A willingness to stay in Dutch just a little longer. These gestures may seem small, but to someone learning, they are powerful. They say: you belong here even while you are still learning how.

Integration is not a destination. It is a conversation. It is gradual. Shared. Human.
And maybe, somewhere between your patience and our persistence, we will finally meet …in Dutch.

Biography
Ana Mlinaric is a Croatian-born lawyer who has been living in the Netherlands for the past eight years. Based in Rijswijk, she writes about life between cultures, integration, and the everyday realities of building a new home abroad. Through her column series The Space In Between, she hopes to create more understanding between locals and internationals, one story at a time.