Column René Marquard: ‘Zo pijnlijk dat jullie de licentie niet hebben’
Ik zal maar meteen beginnen: ik heb mezelf op bepaalde momenten even teruggetrokken. Gewoon even alleen zijn, nadenken, reflecteren — over alles en nog wat! Dat moet je ook doen, want het leven raast aan je voorbij. Ik houd mezelf dan een spiegel voor en vraag mezelf: ‘Wat heb ik goed gedaan? Wat kan beter of anders?’
In Rijswijk zie ik veel positieve ontwikkelingen, al letten we daar soms niet meer op, of willen we ze niet zien. Ik hoor mensen om mij heen al roepen: ‘Zie je dan niet dat er ook veel fout gaat?’ Natuurlijk gaat er van alles mis, maar geloof me: dat gebeurde 25 jaar geleden ook al!
Ik moet terugdenken aan een moment. In september was dat, waarop iemand naar me toe kwam in het Huis van de Stad en zei: ‘Sterkte toegewenst.’ Ik dacht bij mezelf: heb ik misschien iets gemist? Wat zou ik hebben? ‘Jullie krijgen toch geen licentie? Ehh… Nee, dat klopt, maar de zon komt morgen weer op!’ Ik zag die vrouw denken: ‘Die man is niet goed,’ maar ik wist dat al van tevoren. Na zoveel jaar weet ik precies hoe de hazen lopen — nou ja, bijna alle hazen. Ik had daar ook kunnen zeggen dat de licentie niet naar ons toe zou gaan.
Ik heb Rijswijk TV gefeliciteerd en weer over tot de orde van de dag gegaan. Dat is ook het voordeel van het ouder worden hoor, dat heeft toch ook zo zijn voordelen!! Ik ben geen slechte verliezer, dat kan ook niet, want ik ben voor Feyenoord en dan weet ik na ruim 55 jaar ook wel wat verliezen is hoor.
Dit is de derde keer dat ik dit meemaak: in de gemeente Leidschendam-Voorburg, en in Pijnacker-Nootdorp. Ik wist bij voorbaat al de uitslag. Toch probeer ik te bedenken wat politici zullen zeggen, en dat heb ik vaak goed voorspeld.
In september zat ik op de tribune in het Huis van de Stad en luisterde aandachtig. Maar ik moet eerlijk zeggen: ik heb een groot manco. En dat meen ik oprecht: ik let op houding, taalgebruik, intonatie en woordkeuze. Wanneer je alle woordvoerders naast elkaar zet, krijg ik soms een glimlach op mijn gezicht. Dat ligt niet aan de politici, maar aan mijzelf.
Wat ik op dat moment bemerkte, was dat we door alle politieke partijen werden bedankt voor het geweldige werk dat we hadden geleverd. Wim Kan zou, als hij nog geleefd zou hebben, er in zijn oudejaarsavond show iets komisch over gezegd. Ik ben dus echt niet boos of verdrietig over het feit dat we geen licentie krijgen. Ik blijf hetzelfde.
Het is een voorrecht om mensen te interviewen die vertrouwen in je stellen en hun verhalen willen delen over hun leven. Bijzondere verhalen, zoals die van Danny Steehouwer, die vroeger op school werd gepest en de gevolgen daarvan nog altijd meedraagt. Met respect zie ik hoe hij zijn leven weer heeft opgepakt, vol optimisme — dat is waar het om draait wat mij betreft. En dan Reinhard, die gebruik moest maken van de voedselbank, en mij openhartig vertelde hoe zwaar die tijden waren, maar die nu weer aan het opkrabbelen is.
Laat mij duidelijk zijn: ik heb oprecht respect voor politici. Het is een trieste nederlaag voor onze democratie dat ook deze mensen soms worden bedreigd. Onacceptabel! Laten we ze in ere houden!!
Ik hoorde laatst een mooie uitspraak van een filosoof: een Koreaanse levenswijsheid: ‘Zeven keer vallen, acht keer opstaan.’ Ze gaf daar ook een mooie uitleg bij: het leven zit soms tegen, maar je moet blijven doorgaan en weer opstaan. Prachtig, toch?
Rene Marquard
