Petra Mast – Dinsdag 14 april 2026: Girls’ Day EPO – De toekomst begint met een uitnodiging

Soms voel je meteen: dit klopt.
Dat had ik vandaag.

Toen ik zag hoeveel aandacht er is voor meisjes. Voor hun talent en voor hun toekomst.
En eerlijk? Daar werd ik oprecht blij van.

Blij dat er plekken zijn waar deuren bewust worden geopend.
Blij dat er wordt gezegd: jij hoort hier ook.
Blij dat meisjes vandaag niet hoeven te twijfelen of ze welkom zijn in een wereld van techniek en innovatie, maar het gewoon mogen ervaren.

Want hoe vaak begint twijfel niet met dat ene stille gevoel: misschien is dit niets voor mij?
En hoe krachtig is het dan als iemand zegt:
Kijk maar. probeer maar en ontdek het zelf.

Vandaag zag ik geen grenzen.
Ik zag alleen mogelijkheden.

Ik raakte in gesprek met vijf prachtige meiden van de French School: Tissia, Elise, Justine, Zoë en Lina. Hun lerares science had hen uitgenodigd voor Girls’ Day. Ze hadden meteen ja gezegd. Gewoon, omdat ze nieuwsgierig waren en omdat ze wilden ontdekken.

En ontdekken deden ze.

Ze luisterden naar een inspirerende uitvindster uit Tunesië, die vertelde hoe ze simpelweg begonnen was door haar hart te volgen. Idee voor idee. Stap voor stap. Zelfs toen haar vader het er niet mee eens was, bleef ze in zichzelf geloven.

Dat is misschien wel waar het begint.
Niet met perfectie.
Maar met durf.

Toen ik vroeg naar hun dromen, antwoordde Justine zonder aarzeling:
“Formule 1-ingenieur.”

En ik dacht alleen maar: ja, natuurlijk ga jij dat worden.

Later volgden de workshops. Eén daarvan ging over Hedy Lamarr . Een prachtige vrouw die haar tijd ver vooruit was. Geboren als actrice, maar wereldberoemd geworden als uitvinder. Haar werk legde de basis voor technologieën die we vandaag de dag gebruiken, zoals wifi, gps en bluetooth.

De boodschap was helder en krachtig:
We need more girls.

En dat is precies waar deze dag om draait.

Roberta van het European Patent Office vertelde hoe belangrijk het is dat meer vrouwen hun plek vinden in deze wereld. Dit is al de zevende keer dat ze meedoen aan Girls’ Day. En telkens ziet ze hetzelfde gebeuren: meisjes die wat verlegen binnenkomen en stralend met nieuwe inzichten weer naar buiten lopen.

Met nieuwe ideeën.
Met meer zelfvertrouwen.
Met het gevoel: misschien kan ik dit ook.

Als afsluiting sprak ik met onze burgemeester Huri Sahin. Ze had haar kinderambassadeurs van 2026 meegenomen. Ze sprak over hoe belangrijk het is dat kinderen participeren in de samenleving. Dat ze hun stem laten horen en dat ze ontdekken wat er mogelijk is.

Ze hoopt dat deze dag meisjes helpt om hun blik te verruimen.
Dat ze durven dromen.
Dat ze elkaar inspireren.
En dat ze in gesprek gaan met vrouwen die hen voorgingen, want vrouwelijke uitvinders zijn er nog steeds veel te weinig.

En daar zit precies de kern.

Soms begint verandering niet met een groot plan.
Maar met een open deur.

Vandaag zag ik meisjes een wereld instappen die lange tijd niet vanzelfsprekend voor hen was. Een wereld van techniek, innovatie en uitvinden. Een wereld waarvan misschien ooit gedacht werd: dat is niets voor mij.

Maar vandaag wel.

Tijdens Girls’ Day openen bedrijven, universiteiten en organisaties hun deuren. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Want wat je kunt zien, kun je worden. En wat je kunt ervaren, kun je gaan geloven.

Ik zag nieuwsgierige blikken.
Voorzichtige vragen.
En soms dat ene moment waarop iets kantelt.

Een meisje dat denkt: hé dit is eigenlijk best leuk.
Of misschien zelfs: dit zou ik ook kunnen.

En daar gebeurt het.

Niet in de grote speeches.
Niet in cijfers of beleidsplannen.
Maar in dat kleine, stille moment van herkenning.

We leven in een wereld waarin techniek en innovatie een steeds grotere rol spelen. Maar nog steeds kiezen minder meisjes voor deze richtingen. Niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat ze het zichzelf nog niet altijd zien doen.

En precies daarom is een dag als deze zo belangrijk.

Het gaat niet alleen over technologie.
Het gaat over vertrouwen.
Over ruimte krijgen.
Over iemand die zegt: kom maar kijken, dit is ook jouw wereld.

Wat mij raakt, is dat het hier niet stopt bij kennis.
Het gaat over kansen en over gelijkwaardigheid.
Over de vraag: wie mag meedoen, wie voelt zich welkom en wie durft die eerste stap te zetten?

Vandaag zie je dat het anders kan.

Dat meisjes niet aan de zijlijn staan, maar midden in de wereld van morgen.
Dat ze vragen stellen, ontdekken, lachen, proberen.
En misschien vandaag een zaadje planten voor later.

Want de toekomst wordt niet alleen bepaald door degene die het hardst roept.
Maar ook door degene die ooit dacht:
ik weet het nog niet zeker, maar ik ga het wel proberen.

En misschien is dat wel de grootste kracht van Girls’ Day.

Dat het begint met één dag.
Maar doorwerkt in een leven.

Hoe zou de wereld eruitzien als elk meisje vandaag voelt: ik hoor hier ook?

Of beter nog:
Hoe zou de wereld eruitzien als elk meisje gelooft dat ze mag uitvinden, bouwen en veranderen?

Petra Mast