Liefde kent geen hokjes – door Petra Mast
Dinsdagmiddag ging ik eindelijk naar de voorstelling Tour d’Amour in Het Anker in Voorburg.
Soms heb je van die middagen waarvan je van tevoren al voelt dat ze je gaan raken en dit was er zo één.
Ik ken Eveline van de Putte nog uit de tijd dat ik werkte bij VluchtelingenWerk Nederland. Toen al viel haar enorme betrokkenheid op. Haar zachtheid en haar kracht en het vermogen om mensen echt te zien. Vandaag zag ik datzelfde terug in alles wat zij met de Tour d’Amour neerzet.
De zaal voelde warm en open. Geen afstand tussen podium en publiek, maar een sfeer waarin verhalen mochten landen. Waar ruimte was voor emotie, herkenning en gesprek.
Samen met zanger Guus Westdorp en verteller Remke Verdegem nam Eveline ons mee in verhalen over liefde, vrijheid en jezelf mogen zijn. Over mensen die jarenlang hebben geleerd zich aan te passen. Zich kleiner te maken en stil te blijven uit angst om afgewezen te worden.
En misschien raakte me dat nog wel het meest. Dat sommige LHBTQIA+ ouderen nog steeds bang zijn om zichzelf te zijn in een zorginstelling. Dat mensen foto’s van hun geliefde wegstoppen wanneer er thuiszorg komt. Dat iemand na een heel leven nog steeds voorzichtig moet zijn met wie hij of zij werkelijk is.
Ik voelde verdriet toen ik luisterde. Maar ook bewondering. Voor de moed van mensen die hun verhaal delen. Voor Eveline, die al sinds 2014 door het hele land reist om deze verhalen zichtbaar te maken. En voor de manier waarop muziek, persoonlijke ervaringen en gesprekken samen iets in beweging brengen.
Want dat gebeurde vandaag.
Ik zag mensen knikken, stil worden, ontroerd raken en anders gaan kijken.
Eveline zei iets wat bleef hangen:
“We laten voelen dat het over ons allemaal gaat.” En dat is precies wat deze voorstelling doet.
Want uiteindelijk verlangt ieder mens naar hetzelfde.
Gezien worden.
Geliefd worden.
Veilig jezelf kunnen zijn.
Het maakte me ook bewust van hoe belangrijk sociaal professionals, zorgmedewerkers en welzijnsorganisaties hierin zijn. Een open vraag, een regenboogsymbool en oprechte interesse. Het lijken kleine dingen, maar voor iemand kunnen ze het verschil betekenen tussen je veilig voelen of opnieuw moeten schuilen.
De Tour d’Amour gaat niet alleen over queer thema’s.
Het gaat over menselijkheid.
Over vrijheid.
Over zachtheid.
Over liefde zonder voorwaarden.
Guus omlijstte de bijeenkomst met prachtige liedjes van Paul van Vliet, Ramses Shaffy en Ruth Jacot ( ‘blijf bij mij’ , wat hij zelf heeft geschreven).
En terwijl ik na afloop weer naar buiten liep, dacht ik: wat zou de wereld mooier zijn als iedereen simpelweg zichzelf mocht zijn, zonder angst, zonder schaamte en zonder uitleg.
Want liefde kent geen hokjes.
Meer informatie over de Tour d’Amour en de boeken van Eveline van de Putte vind je op: https://evelinevandeputte.com/eveline/
