| Vrouwenbijeenkomst | Hoe mooi en waardevol kan een eerste ontmoeting zijn?

Soms stap je een ruimte binnen zonder precies te weten wat je kunt verwachten. En soms loop je een paar uur later weer naar buiten met een warm hart, nieuwe ontmoetingen en verhalen die nog lang blijven nazinderen.

Zo voelde het vrijdagmiddag toen ik vol verwachting aanschoof bij de vrouwen bijeenkomst ‘Jij, Wij, Samen’, georganiseerd door Reita Biere en Niermala Bahadoer.

De middag begon met een heerlijke Surinaamse lunch. Al snel ontstonden er gesprekken aan tafel en voelde je de warmte en openheid die de rest van de bijeenkomst zouden kenmerken.
Maar liefst 34 vrouwen deelden hun verhalen rondom het thema opvoeding. Verhalen die soms ontroerden, soms herkenning opriepen en soms lieten zien hoeveel veerkracht mensen bezitten.

Er werd gesproken over een warme en liefdevolle jeugd en hoe die liefde nog generaties lang doorwerkt. Over een strenge opvoeding door een oma, waarin aandacht en affectie werden gemist. Over gevoelens van eenzaamheid, maar ook over de kracht van grote gezinnen, waar broers en zussen voor elkaar zorgden wanneer ouders daar minder ruimte voor hadden.

Er kwamen onderwerpen voorbij waar vroeger nauwelijks over werd gesproken. Communicatie binnen gezinnen, seksualiteit, emoties en het uitspreken van drie woorden die voor sommigen vanzelfsprekend zijn en voor anderen juist ontzettend moeilijk:
“Ik hou van jou.”

We spraken over vertrouwen, over de positie van vrouwen binnen verschillende culturen, over onderdrukking en over het doorbreken van patronen die soms al generaties bestaan.

Wat mij vooral raakte was het inzicht dat we gedurende ons leven voortdurend verschillende rollen vervullen. We zijn dochter, moeder, oma, partner, vriendin, collega of mantelzorger. En iedere rol vraagt iets anders van ons. Soms worstelen we daarmee, soms groeien we erin, maar uiteindelijk proberen we allemaal hetzelfde: er op onze eigen manier te zijn voor de mensen om ons heen.

Tussen de gesprekken door maakte ik kennis met Brigita uit Rijswijk. Sinds november 2025 is zij bestuurslid van Stichting Vobis. Met zichtbaar enthousiasme vertelde zij hoe de stichting zich steeds verder ontwikkelt.
Waar de organisatie oorspronkelijk vooral Hindoestaanse bezoekers trok, ziet zij tegenwoordig een prachtige mix ontstaan van Turkse, Marokkaanse, Nederlandse en andere culturele achtergronden. Precies zoals een inclusieve samenleving bedoeld is.

De stichting organiseert een indrukwekkend aanbod aan activiteiten. Wandelingen met aansluitend lunch, yoga, zumba, zang, toneel, thema avonden, valpreventie cursussen, creatieve activiteiten en projecten rondom ouderenmishandeling, mantelzorger ect. Alles gericht op ontmoeting, verbinding en meedoen.

Brigita zelf is een inspirerend voorbeeld van maatschappelijke betrokkenheid. Naast haar verantwoordelijke functie bij het ministerie van Justitie en Veiligheid zet zij zich vrijwillig in voor een zorginstelling in Den Haag. Ooit begon zij als vrijwilligster bij Vobis en inmiddels draagt zij als bestuurslid bij aan de verdere groei van de organisatie.

Haar drijfveer is eenvoudig en krachtig:
Mensen gelukkig maken.
Een missie die ik alleen maar kan bewonderen.

Aan het einde van de middag sprak ik ook met directeur Soerin Narain. Wat begon als een eerste kennismaking kreeg direct een mooi vervolg. Op 14 juni mag ik bij Vobis een lezing geven over mantelzorg en mijn boek Mantelzorg met liefde en lef.

Soms ontstaan nieuwe verbindingen precies op het moment dat je ze niet verwacht.

Ik ging naar huis met een hoofd vol verhalen, een hart vol warmte en het besef dat ontmoetingen tussen mensen misschien wel het mooiste zijn wat er bestaat.
Want hoe mooi en waardevol kan een eerste ontmoeting zijn?
Heel mooi en soms zelfs het begin van iets nieuws.

Tekst en foto’s: Petra Mast