Column Petra Mast: Hoog Tijd, een middag vol liefde, emotie en lachtranen

Woensdagmiddag reed ik vol verwachting naar Welzijn Rijswijk in Stervoorde. Het was prachtig weer en het theater lonkte. Op het programma staat Hoog Tijd. Een titel die meteen iets fluistert. Iets van: nu. Van: straks en van: te laat is geen optie. De zaal is uitverkocht en wat een voorstelling bleek het te zijn.

We volgen een echtpaar dat al meer dan vijftig jaar samen lief en leed deelt.
Twee mensen die elkaar door en door kennen.
Die elkaars zinnen afmaken, elkaars ergernissen feilloos weten te raken en elkaar toch nooit loslaten.

De ouderdom klopt aan. Niet voorzichtig, maar onmiskenbaar.
Stramme knieën, vergeten woorden, kleine botsingen en grote liefde.
Gelukkig is het geen zwaar drama. Integendeel.
De teksten zijn scherp, geestig en soms heerlijk venijnig. Het publiek lacht hardop om vervolgens stil te vallen bij zinnen die net iets te herkenbaar zijn.
Alsof je even in je eigen toekomst zit te kijken.
Chemie die je voelt tot op de achterste rij.

Edith Haakman en Fred Snijkers dragen het stuk met een vanzelfsprekendheid die alleen jarenlange ervaring kan geven.
Edith staat al meer dan vijftig jaar op de planken.
Fred tikt inmiddels de veertig aan. Dat zie je niet alleen, dat voel je.
Hun samenspel is geen spel.
Het is een huwelijk.
Blikken, stiltes en kleine aanrakingen, alles klopt.

Ze ontmoetten elkaar ooit bij een toneelvereniging en deelden grote producties zoals De Man van La Mancha.
Maar Hoog Tijd kroop onder hun huid.
Het script lag acht jaar te wachten, vertelde Edith. Tot de juiste tegenspeler voorbij kwam.
Soms heeft een stuk gewoon zijn moment nodig.
Voor inspiratie gingen ze zelfs naar Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid om de legendarische uitvoering met John Kraaijkamp sr. en Mary Dresselhuys terug te zien.
Niet om te kopiëren, maar om te leren. En dat respect voel je. Ze maken het stuk helemaal van
henzelf in deze tijd en met hun eigen kleur.

Herkenning
Wat mij misschien nog het meest raakte?
Ik zag mijn ouders.
Hun grapjes en hun ergernisjes.
Hun liefde die soms vermomd is als mopperen.
Die vreemde mix van: “laat me met rust” en “ga alsjeblieft niet weg.”​
Ik lachte en ik liet een traan.
‘’Ik voel mij veilig als je mijn hand vasthoudt’’ en ik zie mijn eigen ouders al 65 jaar hand in
hand.
Want ouder worden doen we allemaal. Maar samen oud worden, dat is een kunst.

Hoog Tijd is warm, ontroerend en troostend.
Een voorstelling die je eraan herinnert dat liefde niet groots hoeft te zijn.
Soms zit ze gewoon in twee kopjes thee.
En iemand die al vijftig jaar bij je blijft door dik en dun.
Ik ging naar huis met een glimlach.
En met een beetje meer waardering voor de tijd die we krijgen.
Want ja, het is hoog tijd om lief te zijn voor elkaar.

Petra Mast